Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Fietsen, fotograferen en haast, gaan niet samen ha...

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Fietsen, fotograferen en haast, gaan niet samen ha...: Onderstaande gedachte in het verhaal van de Omraam, is helemaal nieuw voor mij en zeker het proberen waard. Had geen idee dat dit ook ...

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Een bedelend kind en pech met de elektrische fiets...

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Een bedelend kind en pech met de elektrische fiets...: Afgelopen twee weken weer één en ander meegemaakt. Zaterdag 3 augustus, tijdens het boodschappen doen, stond onder aan de roltrap van d...

Fietsen door de Belgische Kempen en geluksgevoel

Afgelopen twee weken diverse malen door de Belgische Kempen gefietst. En prachtig natuurgebied vol bos en heide met vele kleine en grote vennen. Niet alleen is het er heerlijk fietsen, op warme dagen is er heel veel bos om doorheen te rijden, zodat zelfs 35 graden geen nadelige invloed heeft of last geeft van de warmte. Een van mijn tochten is dat ik mijn autootje met fiets en al bij de eerste afrit Maasmechelen parkeer, aan het begin van de weg naar As. Andere keren rij ik deze weg iets verder door waar ik route 60 oppik, of vanuit Opgrimbie zelf start. Vanuit Maasmechelen rij ik langs de Zuid Willemsvaart tot Dilsen. Dat stuk ligt dan nog helemaal in de schaduw. Volg de bordjes 57 tot 48. Zelf rij ik Dilsen altijd even in omdat Berry, mijn man, hier ligt begraven en het fijn is om even rust en stilte te vinden bij zijn graf. Natuurlijk weet ik wel dat hij daar niet is maar heb dan toch even het gevoel dicht bij hem te zijn.

Terug bij het kanaal volg ik de bordjes 44-37-38-40-41-60-61-63-58-57 en zo weer terug naar 55.  Ongeveer 55 km. Je kunt de tocht ook uitbreiden. De fietsroutes zijn in Vlaams Belgie prima aangegeven en kaarten zijn overal te verkrijgen bij de VVV van Maasmechelen, iets wat ik wel aan zou raden, omdat op een heel enkele plaats toch het overzichtsbord ontbreekt. Elke keer zet ik de auto ergens anders en neem nieuwe routes, af en toe afwijkend door een mooi bospad in te duiken en dan maar zien waar ik uitkom.

Gisteren had ik een dergelijke tocht waar zelfs op twee plaatsen het routebord niet te vinden was. Een prachtige route van 68 km, dwars door de bossen, tussen heide en vennen door. Een heerlijk restaurantje onderweg en op de terugweg kom ik vaker langs de Kattevennen. Tijdens mijn eerste stop bij het een restaurantje langs route 82-70 ontmoette ik 4 Nederlanders uit Flevoland die hier een dagje fietsten en 3 oudere Belgische dames, waar ik mee in gesprek kwam. Ze genoten van een luxe maaltijd en vonden het leuk over de fietstochten te horen. Zelf hadden alledrie spijt dat ze al die jaren voor hun kleinkinderen hadden gezorgd en nooit genoten van de tijd die ze voor zichzelf mochten genieten. Ze begrepen achteraf pas hoeveel leuke dingen ze hadden gemist. Waren nu slechter ter been, konden niet meer fietsen of wandelen en reden in een scootmobiel. Ze gingen nu wel een paar keer per jaar op vakantie, waar ze heel erg van genoten.

Veel fietsers, ik niet uitgezonderd, stoppen ook even bij de Kattevennen. Er zijn er twee. Eén boven op de berg, vlak bij de minigolfbaan, maar die bedoel ik niet. De ander ligt op het kruispunt van route 30. Hou je van cappuccino, neem dan die met slagroom. Voor € 2.30, een grote kop cappuccino, is echt genieten en zeker niet duurder dan hier in Nederland, waar de normale cappuccino ook dat bedrag kost. Ik ben niet snel lyrisch, maar dit is echt de aanrader. De koffie smelt letterlijk op je tong.

De auto had ik gisteren bij de ingang van de Belgische Kempen gezet op de kruising van route 60/41. Hij staat hier veilig. Vandaar een heel klein stukje route 41 gevolgd. Daarna een doodlopende weg naar links ingeslagen die maar een stukje begaanbaar is voor auto’s en over gaat in een prachtige natuurgebied zonder fietsroute. Uiteindelijk eindigde de weg bij een bosweg. Juist dat vind ik schitterend om te rijden. Ik hou niet altijd van begaanbare paden, omdat op deze stukken bos en heide meestal minder valt te fotograferen. Ontdekkingstochten zijn echt mijn specialiteit. Avontuur en niet wetende wat je te wachten staat. Soms denk ik ook weleens; ‘stom mens, zit je weer in de puree’, als een pad onbegaanbaar wordt en ik er lopend met fiets en al doorheen moet baggeren. Op zich niet zo erg, maar de fiets weegt al 24 kg. Daarnaast een fietstas, een koelboxje met 3 flesjes water, lunch en wat fruit, regenkleding en iets warms voor noodgevallen. Een stoeltje met deken en statief er op. Twee camera’s met lenzen en dan nog de eeuwige verbanddoos, waaronder tekentang, muggen-uitzuigtang en aanverwanten, een pen om steken te verzachten, etc. Uiteindelijk is dit samen nog eens tien kilo extra die ik meesjouw. Het stoeltje laat ik beslist niet thuis. Het zit beter als een bankje en net als je je zitvlak even rust wilt geven is er geen bankje te vinden. Ondanks die moeilijke momentjes heb ik geen moment spijt van mijn ontdekkingstochten, omdat er steeds iets nieuws op me wacht, wat ik nog niet heb ontdekt en gefotografeerd. Het voordeel van al die tochten is dat je altijd weer op een weg uitkomt en bovendien ook vrijwel direct weer een routebordje ontdekt, zodat je weet waar je zit. Houdt u niet van avontuur? Begin er niet aan. Het sjouwen met een elektrische fiets is al zwaar, maar als je nog veel bagage bij je hebt, geef je stilletjes weleens een minder mooi woord aan jezelf cadeau. Om even later toch weer genietend om je heen te kijken en dankbaar te zijn dat je zoveel avontuurlijks in je hebt. Als ik op de fiets zit geeft dat een heel diep geluksgevoel van binnen. Intens kan ik genieten van de natuur om me heen. Dat ik met de camera soms de mooiste momenten vast kan leggen is een cadeautje, maar soms is er ook frustratie als ik een mooi moment net mis.

Gisteren zag ik vier keer een Vlaamse Gaai. Ze zijn me steeds weer te vlug af. Eer de camera is gepakt zijn ze weer verdwenen. Eén kon ik nog net in de vlucht nemen, maar erg duidelijk is het niet.

Mooier was het een paar weken geleden toen ik een jonge Vlaamse gaai voor mijn lens had en deze rustig kon filmen en fotograferen. Bekijk de Youtubefilmpjes: http://www.youtube.com/watch?v=c6cN6PJF2_4&feature=c4-overview&list=UU2BDZLYS5PLLg6AaN5xGRHA 

Er is heel veel om dankbaar voor te zijn in mijn leven op dit moment. Ik ontdek het iedere dag opnieuw. Had ik voorheen veel last van eenzaamheid, het is bijna verdwenen. Natuurlijk blijven er af en toe momenten over die even moeilijk zijn, maar meestentijds voel ik me ingelukkig en tevreden. Dankbaar met alles wat ik heb. Ik geniet van alles om me heen, geniet van mijn fietstochten, bridge- en dansavonden. Het enige dat ik mis zijn de gewone spelletjesavonden die ik voorheen had met mijn toenmalige relatie. Wij hielden en genoten daar beiden van. Echter een mens kan nu eenmaal niet alles hebben in het leven. En ach, wie weet wat er allemaal nog op me wacht in de toekomst. Ik heb er een flauw vermoeden van maar wacht het rustig af. Fijne dag allemaal. © Maus

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: De natuur heeft zijn eigen regels en wetten

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: De natuur heeft zijn eigen regels en wetten: Soms loop ik een beetje achter met de teksten van de Omraam. Zo ook de tekst van Paaszaterdag, ‘de opstanding’. Hij praat in deze tekst n...

Bollendorf – Wasserbillig 65.7 km.

Rond tien uur zijn we vertrokken vanuit ons pension in Bollendorf, richting Echternach. Het is mistig en koud, hoewel het zonnetje probeert door te breken. Heb de lange fietsbroek aan met een fiets en regenjack over elkaar heen. Tegen dat we in Echternach zijn, tintelen onze vingers van de kou. Pas hier begint de zon een beetje kracht te krijgen. Vanuit Echternach loopt een prachtig fietspad langs de rivier de Sauer, afgewisseld met landschap. Wiel ontdekte langs deze weg allemaal notenbomen. Op sommige stukken van de route staan ze nauwelijks twintig meter uit elkaar. Gelukkig is Wiel, 1.93 mt. lang, met het gevolge dat hij aan veel takken goed kan schudden. Tussendoor gooi ik de gevallen noten die we beiden geraapt hebben in de fietstas. De tas wordt steeds voller. Soms vinden we een lange stok die Wiel omhoog gooit, zo vallen ook van de hogere takken de walnoten omlaag. Tot op gegeven moment de stok in de boom blijft hangen. Net alsof de boom er genoeg van heeft ons zijn, of is het haar noten te schenken. Ze houdt de gegooide tak vast tussen haar takken en wij rijden verder. Stilletjes bedank ik achteraf de boom voor haar gift.

Vandaag krijgen we ruim 5 kilo noten bij elkaar geraapt. Alleen heeft het veel tijd gekost, maar ook veel plezier gegeven. Over 34 km. fietsen we vijf uur. Rond kwart over twee komen pas aan in Wasserbillig. Hier komen de drie rivieren, Moezel, Saar en Sauer bij elkaar.

Al die tijd dat we aan de Moezel hebben gezeten hebben we geen schip zien varen. Of er nu ergens onderweg een blokkade was, weten we niet, maar dit is niet normaal. We rijden het dorp in en vinden een broodje Kebab een goed idee. Waarschijnlijk ben ik te verwend bij onze eigen Turk in Maasmechelen, want de helft geef ik door aan Wiel. Ik kan het niet echt lekker vinden. We hadden de broodjes meegenomen om ze op een bankje bij de rivier op te eten.

Onderweg hadden we twee keer een rustpauze gehad langs de Sauer. Sommige stukken was de rivier spiegelglad, andere momenten stond er een grote stroming. Op die stukken zie je veel forelvissers. Ze staan tot over hun middel in het water, met van die rubber pakken om hun lijf, waar laarzen aan de broek vastzitten. Toch lijkt het me dat je op den duur ijskoud wordt. Volgens mij neemt rubber de temperatuur van buiten aan. Er zit toch geen kacheltje in? We hebben zelfs drie keer een vrouw zien vissen in de rivier, waarvan één met blote benen. Die was toch echt op de terugweg verdwenen. Helaas was haar foto bewogen.

Kwart over drie vertrokken we richting Echternach. Tegen vier uur werd het koeler en moest het jack aan. Tegen vijf uur de lange fietsbroek. Opnieuw moet ik vandaag met de blote billen in het gras liggen om van fietsbroek te wisselen. Onder een fietsbroek draag je geen onderbroek, dan snijden de randjes in je billen. Maar met wat kruip en bukbewegingen wissel ik aardig gemakkelijk. Mag toch wel blij zijn dat ik op mijn 69^e jaar nog zo lenig en fit ben.

Opnieuw vinden we nog een paar walnootbomen die we voor zover mogelijk leegplukken. Onderweg komen we veel buitenlanders tegen met tassen vol noten in hun handen, Rond half zes zijn we terug in Echternach. Eerst een internetcafé gezocht om de post te bekijken. Meer dan een half uur duurt het voor ik in de webmail ben beland. Dan doorgefietst naar Bollendorf, waar we “bei Anni” weer gaan eten (zie de eerste dag). Op het terras zoek ik mijn portomonnaie, die ik het laatste in het internetcafé heb gebruikt. Ik raakte weer helemaal in paniek als ik hem niet kan vinden. Anni, de eigenaresse van “bei Anni” wil al met de auto met mij terugrijden naar Echternach, tot ik hem op het laatste moment toch nog vind. Wiel steekt hem voor de zekerheid nu maar in zijn zak. Het is niet de eerste keer dat ik dat ding kwijt ben.

Het eten viel mij dit keer niet goed. Gebakken aardappelen met spekjes is normaal heerlijk, maar met teveel spekjes is het zo zout dat je mond samenkrimpt. De sla aangemaakt met een waterig sausje, dreef in het schaaltje, De schnitzel was aardig goed gebakken, maar het sausje betond uit water met maizena aangemaakt, zonder kraak of smaak, vermengd met champignons, welk  een jägersaus moest voostellen. Niet te eten dus. Jammer. De eerste avond was het eten prima, maar voor het weekeinde blijkbaar een andere kokkin, die het vak nog moet leren. Nu ga ik er echt niet meer eten. Rond acht uur zijn we weer in ons pension. Koffie en thee gaan er nog net in voor we in bed kruipen, waar Wiel al naast me ligt te ronken en ik nu mijn verhaaltje afsluit. Het is 21.12 uur en ik ben moe. Tot de volgende keer.

Bollendorf Echternach Diekirch

Lagen gisteren al om kwart over negen in bed en het duurde geen vijf minuten voor ik onderzijl was. Geslapen tot tien over zes vanmorgen. Het was mistig dus nog even onder het dekbed gekropen tot half negen. Kwart over tien vertrekken we na een goed ontbijt. De mist is nog steeds dik en het is te vochtig om nu al te fietsen. Met de auto langs het water gereden tot Echternach en daar prachtige foto’s langs de rivier gemaakt. Juist door de mist krijgt het water en later het landschap in de bergen een mysterieus gezicht. Rond elf uur zijn we bij Hèlen voor de koffie. Ze is blij ons weer eens te zien. Twaalf uur zitten we op de fiets, op weg naar Diekirch in Luxemburg. Een mooie tocht langs de rivier. Een paar keer kruisen vijf fietsende dames ons pad en ik roep naar ze dat we bij de derde ontmoeting koffie gaan drinken. De mist is totaal verdwenen, het zonnetje laat zich van haar beste kant zien. Het is genieten zo vroeg in de herfst. Zo mag het nog heel lang blijven, al is dat vast heel optimistisch gesteld. De voorspelling is opnieuw een lange strenge winter. En dat terwijl we nauwelijks zomer hebben gehad. Het is dat wij die 6½ week hebben gehad op weg naar Santiago met maar 3 dagen regen en voor de rest altijd zon. Voor de mensen die thuis vakantie moesten vieren is het een trieste zomer geworden en hoe zij daar de winter mee door moeten komen is mij een raadsel. Je zou er depressief van raken.

Doorkijkje brug Echternach

In Diekirch aangekomen lopen we door het kleine stadje en natuurlijk pikken we een terrasje, heerlijk in de zon. Bij de bakker een belegd stokbrood voor ons beiden gehaald, zodat we onderweg ons avondeten op kunnen peuzelen. Het is een gezellig stadje, niet groot maar met van die gezellige straatjes. Luxemburg is een duur land qua winkels. Echter rookgerei en benzine zijn vergeleken bij ons spotgoedkoop. Het is kwart over drie als we nu via een andere weg langs het water terugfietsen. Even buiten Diekirch ontmoeten we de vijf fietsende vrouwen opnieuw, maar nu met een grote groep mannen erbij, die vast een grotere ronde hadden gemaakt. Een van de vrouwen roept nog “koffie drinken”?Water heeft voor mij en mijn camera een grote aantrekkingskracht. De weerspiegelingen doen het altijd weer even mooi op de foto’s. Ik moet me beheersen om niet iedere 5 minuten te stoppen, anders zou Wiel helemaal gek worden.

Rond kwart over vijf ontdekken we een bankje in de zon en eten ons belegde stokbrood. Gisteravond hadden we al een warme maaltijd en thuis willen we dat ook niet iedere dag. Beiden eten we ook graag brood i.p.v. een warme maaltijd. In Bollendorf aangekomen rijden we gelijk door naar Hèlen. Ze heeft nu meer tijd dan vanmorgen. Zij eten op de boerderij altijd warm eten tussen de middag en ’s avonds pas later op de avond een broodmaaltijd. Zodoende hadden we nu tijd om even bij te praten. Morgen wordt het weer een lange fietsdag. Een ritje naar de Moezel staat op het programma.

Egyptische Nijleenden

Op weg naar Bollendorf

De Sauer

Vanmorgen belde Wiel dat we naar Bollendorf gingen. Rond kwart over een vertrokken met de fietsen op de auto, tassen en computer gepakt op de achterbank. Even voor Bitburg besluiten we om te rijden via de Bitburger Stausee. Op het terras aan het stuwmeer koffie gedronken en via kleine dorpjes doorgereden naar Bollendorf. Een prachtig wolkendek, waar af en toe een zonnestraal tracht door te breken begeleidt ons op onze reis. We rijden eerst naar camping Altschmiede. Hèlen, de eigenaresse woont hier met haar kinderen en kleinkinderen. Het is niet te geloven maar als we aankomen, blijken hun vandaag naar Landgraaf te zijn, waar ik vandaan kom. Ze moesten naar de begrafenis van H. Had ik het geweten dat hij was overleden, waren wij ook gegaan. Echter hier hoorden we nu voor het eerst dat hij was overleden. Samen met de overleden man van Hèlen stookten zij altijd wijn met de naam van de camping er op.

Vandaag moeten we voor één nacht in een hotel. Ons pension is pas morgen vrij, maar Wiel wilde vandaag al gaan. ‘ Bei Annie’ heet het, Je kunt er goed en het is meer dan voldoende voor niet veel geld. Na het eten nog een lange wandeling langs de rivier en dan is de dag alweer bijna om. Tijdens de wandeling komen we bij een brug over de Sauer. Aan het eind blijkt een beeld te staan; Santiago 2431 km. Op dat moment komt bij ons beiden de reis weer voor de geest. Wat we allemaal hebben meegemaakt. Het is een herinnering die nog heel lang zal doorwerken. Terwijl Wiel beneden naar het darten is gaan kijken, lig ik te schrijven in bed. Nog even een uurtje lezen en dan heerlijk slapen om gezond weer op te staan in de vroege morgen. Welterusten allemaal.

Beeld: Santiago de Compostella 2431 km.